We zullen ons eerst even voorstellen. Wij zijn Erwin en Mirjam Arends uit Groningen. We hebben twee kinderen die ook uit de Filipijnen komen. Joel van 10 en Regina van 6. Afgelopen 4 weken zijn wij in de Filipijnen geweest. Naast het bezoeken van de kindertehuizen waar onze kinderen vandaan komen, Cebu city en Dumaguete en een bezoek aan ons sponsorkindje en zijn familie in Ormoc, wilden wij ook graag wat beteken voor de mensen in de Filipijnen. Via Pedro kwamen wij in contact met stichting Lucs. Pedro nodigde ons uit om mee te helpen in het kindertehuis van Jasmin. Toen wij op de site keken van stichting Lucs, waren wij gelijk om. Wij hebben besloten om 12 dagen Jasmin en de kinderen te helpen en daar ook te slapen, omdat wij gelijk aan hun wilden zijn en wilden voelen, hoe het is om net als hun te leven. Wij wisten niet goed wat wij moesten verwachten.  Zou het klikken tussen ons en Jasmin en de jongens? En wat zouden wij daar al die dagen voor Jasmin en de jongens kunnen gaan doen? Hoe zouden onze kinderen op alle nieuwe indrukken reageren? Hoe ziet het huis eruit? Kunnen wij ons hier wel aanpassen? Alles met elkaar best wel spannend dus.

Op een middag is Mirjam nog met Jasmin kleren wezen kopen voor de jongens. Wat waren ze blij met hun basketbal tenue. Ook zijn wij nog op een zaterdag met z’n allen naar het winkelcentrum geweest. Daar hebben de jongens gespeeld in een speelhal waar ze in de botsauto’s konden en allerlei spelletjes  konden doen. Bijvoorbeeld knuffels vangen met een grijpertje. Ondertussen ging Jasmin met Mirjam op pad om kadootjes en een taart te regelen voor Joshua. Joshua is een student die Jasmin helpt in de huishouding en in ruil daarvoor kost en inwoning krijgt bij Jasmin. En omdat Joshua bijna jarig was, hebben wij een surpriseparty voor hem geregeld. Hij zei dat hij zich heel bijzonder voelde omdat wij dat voor hem hadden geregeld, en dat het de eerste keer was, dat hij een taart voor zijn verjaardag had gekregen. Wat werden wij blij met z’n allen, omdat wij hem zo blij konden maken. Wij hebben Jasmin vaak supermama genoemd. Als je ziet wat zei allemaal doet en wat ze regelt voor de kinderen. Wij zijn onder de indruk. Het is geweldig om te zien dat de kinderen door haar en door de sponsors van stichting Lucs, naar school kunnen. Hierdoor hebben de kinderen een eerlijke kans op een goede toekomst. Wij zijn dankbaar dat wij even hebben mogen meemaken hoe zij daar leven. Het was een geweldige ervaring om nooit meer te vergeten.       Wij zullen Jasmin en de kinderen missen !!!